Ντίνα Συκουτρή: Η κυρά των λουκουμιών


Η ιστορία του συριανού γλυκίσματος από μια γυναίκα που δούλεψε όσο, ίσως, κανείς για τη διάσωσή του.

«Οταν ήμουν έφηβη, μαζευόμασταν με τα άλλα παιδιά των λουκουμοποιών όταν έσβηνε το τελευταίο καζάνι και πηγαίναμε για μπάνιο. Πέφταμε όπως ήμασταν, καλυμμένοι με τις ζάχαρες. Οι άλλοι κολυμβητές έλεγαν ότι γλύκανε η θάλασσα από την πολλή ζάχαρη». Είναι μεσημέρι, το καζάνι έχει σβήσει και η 72χρονη Ντίνα Συκουτρή-Ανδρειωμένου ανοίγει διάφορα κουτιά με λουκούμια, να δοκιμάσουμε όλες τις γεύσεις. Φωνάζει τον Μήτσο που έχει σχολάσει να μας δείξει πώς κόβουν τη ρευστή μάζα του λουκουμιού πάνω στην άχνη, πώς τα συσκευάζουν, μας δείχνει τις καλές εσάνς που χρησιμοποιεί, σε κάτι όμορφα μπουκάλια σαν κολόνιες. Χάνεται για μια στιγμή. Επιστρέφει με δύο μικρές κούτες. Ξερολούκουμα, τι ρουαγιάλ γλύκισμα, λουκούμια που τα αφήνουν να στεγνώσουν προφυλαγμένα στα κουτιά τους για πάνω από 1 χρόνο. Είχε ξεχαστεί το είδος, της ζήτησε να το ξαναβγάλει ο Πρέκας, ο παντοπώλης του νησιού. Δεν του χάλασε χατίρι. Ευτυχώς.

Τη λουκουμοποιία την ίδρυσε ο πατέρας της Γεώργιος Συκουτρής, πρόσφυγας από τη Σμύρνη. «Κάθε χρόνο, 14 Σεπτέμβρη, ημερομηνία της Καταστροφής, ο πατέρας μάς έλεγε να ανάψουμε ένα κερί για τον Μπελή. Κάποια φορά τον ρώτησα. “Εάν δεν ήταν ο Τούρκος φίλος μου, δεν θα υπήρχατε εσείς. Εκείνος μας έσωσε”». Την ημέρα εκείνη, ο 15χρονος τότε Γεώργιος Συκουτρής είδε να σκοτώνουν τον πατέρα του. Λίγο πριν, o γερο-Συκουτρής είχε μηνύσει σε αυτόν και στον αδερφό του να τρέξουν για τις αδερφές τους. Ο αδερφός του χάθηκε και ο μικρός Γιώργος, χτυπημένος στο πόδι από το όπλο ενός Τούρκου, βρήκε τις αδερφές του και τον ανιψιό του, μωρό 5 μηνών, κρυμμένους στο πατρικό. «O φίλος του ο Μπελής τους έβαλε στον αραμπά και τους σκέπασε με ένα πάπλωμα και άχυρα. Είχε βγει διαταγή όποιος Τούρκος βοηθήσει Ελληνα να εκτελείται πρώτος αυτός. Εκείνος, όμως, το έκανε. Τους κατέβασε στην παραλία και μπήκαν στο τελευταίο καράβι». Πήγαν πρώτα στη Χίο, όμως στο νησί είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο. «Είπαν, λοιπόν, να πάνε στη Σύρο, καθότι υπήρχε ήδη εκεί παροικία προσφύγων (Χιώτες, Κασιώτες, Ψαριανοί κ.ά.) που είχαν καταφύγει εκεί το 1823-24. Μέσα στο μυαλό τους ήταν ότι θα τους δεχτούν δικοί τους άνθρωποι». Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι νεότερες λουκουμοποιίες της Σύρου. Από τους πρόσφυγες που έπιασαν δουλειά στα εργαστήρια των παλαιότερων προσφύγων.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Εφημερίδα Καθημερινή
Tags: , ,

Syros Agenda - Οδηγός ψυχαγωγίας για τη Σύρο

Το Syros Agenda δε φέρει καμία ευθύνη για πιθανή τροποποίηση του προγράμματος. Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, διαδώστε το. Ευχαριστούμε! Bookmark and Share Print Friendly and PDF Print Print Friendly and PDF PDF Άδεια Creative Commons

Σχετικά με τα σχόλια

Το syrosagenda.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.